𝘉𝘪𝘳𝘵𝘢𝘯𝘦𝘮'𝘥𝘦𝘯 𝘏𝘪𝘤 𝘬𝘪𝘮𝘴𝘦𝘺𝘦:

𝘉𝘪𝘳𝘵𝘢𝘯𝘦𝘮'𝘥𝘦𝘯 𝘏𝘪𝘤 𝘬𝘪𝘮𝘴𝘦𝘺𝘦:
~~~~~~~~
İnsan bazen en sevdiği insanı bile istemeden kırar tüketir yavaş yavaş kaybeder ama hep farketmeden yapar bunu çünkü o da aynı şeyleri yaşamıştır. Kimse anlamaz, yargılar, üstüne gelir...
Destek olan kişiler de olur tabi "yanındayım, ben seni daha çok severim, boşver, unut" diyenler.
Bilmezler ki beklediğin ilgi ve sevgi istediğin kişiden gelmediği sürece o yalnızlık ve boşluk hissi asla kapanmaz içinde.
Gün içinde umurunda olmaz, işlerin olur, yoğun olursun ama gece yatağa girdiğinde kafanda her şey birikmeye başlar.
"Şöyle demesem böyle olur muydu?, Bensiz nasıldır?, Gerçekten çabalamayı bırakıp kendi yolumuza devam edince her şey daha mı iyi oldu?"
Saati gece 4 de 5 de edersin yavaş yavaş.
Sonrasında iş için veya okul için bir alarm sesi dolar odanın içinde.
Bütün gün hiç bir şeye odaklanamadan aklında tek bir kişiyle sabahı gece edersin.
Sonra onu unutabilirim, işlerime - derslerime odaklanırsam her şeyi halledebilirim diye düşünürsün ama gelen her bildirim sesinde, aramada, zil sesinde tek bir kişi gelir aklına tekrar tekrar eski güzel anılar belirir aklında.
Üzülüp kendini mahvedersin ama o kendi hayatına devam eder belki iyi belki kötü...
Ona her yerden ulaşmak, gizli gizli takip etmek istersin fakat beceremezsin.
Gurur yapar yazmaz, o yazdığında terslersin. Ama böyle şeyler de gurur olur mu ki?
Sevdiğin, bir sürü anının olduğu, telefonunda "𝘉𝘪𝘳𝘵𝘢𝘯𝘦𝘮" diye kaydettiğin kişiyi bir anda silip atmak gurur yapıp çabalamayı kesmek doğru mu?
Ölüm hariç her şeyin çaresi olur derler, zamanımız varken neden birbirimizi kırıp dökelim?
Düşünürsün tabi ama anlatamazsın ona "istemiyorum' der geçer bütün her şeyi silip atar.
Hesaplar değiştirilir, fotoğraflar ve numaralar silinir, ama 𝘢𝘬𝘭ı𝘯𝘥𝘢𝘯 𝘷𝘦 𝘬𝘢𝘭𝘣𝘪𝘯𝘥𝘦𝘯 𝘴𝘪𝘭𝘮𝘦𝘯𝘪𝘯 𝘣𝘪𝘳 𝘺𝘰𝘭𝘶 𝘷𝘢𝘳 𝘮ı𝘥ı𝘳?
Bir tek bunun cevabı yok herkesin kaçtığı ve kabullenemediği bu cümlenin...

𝓖𝓾̈𝓵 𝓡𝓾̈𝔂𝓪 𝓒𝓲𝓷𝓽𝓸𝓼𝓾𝓷